— Bas uit Amersfoort

Kwam voor de tweede keer in de schulden

'Ik ben perfect geholpen bij Stadsring51. Maar het hangt ook van jezelf af. Als je blijft afwachten, dan wordt het een lang traject. Je moet het uiteindelijk zelf doen.'

De dag dat mijn dochtertje werd thuisgebracht zal ik nooit vergeten. Elf maanden had ze in een pleeggezin gewoond. Ze kon nog maar net lopen en ging op haar knietjes zitten buiten. Ik pakte haar handje vast en zei: ‘kom, nu gaan we samen de wereld in’. Het gevoel dat ik had is onbeschrijflijk.

Mijn verhaal begint al in mijn jeugd. Ik kom uit een gezin dat weinig te besteden had. Mijn vader zei dikwijls: als je voor een duppie geboren bent, word je nooit een kwartje. Al jong begon ik met werken, zonder eerst een opleiding te volgen.

De eerste keer kwam ik in de schulden doordat ik geld leende. Mijn stiefvader overleed en mijn moeder dreigde op straat te belanden. Het leverde mij een schuld op van € 38.000. Dat bedrag bestond voor de helft boetes. Ik vroeg hulp bij Stadsring51 en kwam in de Wsnp, een wettelijke schuldregeling dus. Zo kwam ik eruit die eerste keer.

Maar helaas ben ik nog een keer in de schulden beland. Ik woonde toen bij mijn moeder. Zij overleed en ik raakte dakloos. Ik was namelijk niet de hoofdhuurder, dus ik moest eruit. Ik ging van adres naar adres. Ik zag het niet meer zitten, wilde niets meer voelen en nergens over nadenken. Ik raakte afhankelijk van alcohol en coke, leefde in een andere wereld. De rekeningen stapelden zich intussen op.

Ik wist dat het verkeerd met me zou aflopen. Ik heb me gemeld bij een verslavingskliniek in het buitenland. Daar breken je helemaal af en dan bouwen ze je weer op. Ik kreeg daar een relatie, zij kreeg een woning en ik trok erbij in. Ze raakte zwanger. Maar het ging mis en ik stond opnieuw op straat. Het kindje werd ondergebracht in een pleeggezin.

Vanaf dat moment had ik maar één doel: ik wil mijn dochter terug. Hoewel ik mocht drinken in de opvang, ben ik er volledig mee gestopt. Ik liet me onderzoeken door instanties. Vonden ze me capabel genoeg om mijn dochter op te voeden?  Elke week zag ik haar, Pleegzorg keek mee. Ik bleek voor het vaderschap geboren.

Eindelijk kreeg ik mijn woning en kon ik me inschrijven bij de gemeente. Maar toen wisten de schuldeisers ook waar ik zat. Ik raakte in paniek. Straks komt mijn dochter thuis en ik weet niet eens wat voor schulden ik heb. Ik liet me onder bewind stellen, maar had al snel spijt. Want zo moeilijk is het niet om op een knopje te drukken en de betalingen te verrichten. Dat kan ik zelf ook wel. Gelukkig werd het bewind al snel beëindigd.

Opnieuw ben ik naar Stadsring51 gegaan. Ik had al een schuldenoverzicht gemaakt. Dit keer kreeg ik een minnelijke schuldregeling. Het zou 36 maanden duren tot ik schuldenvrij zou zijn.

Maar toen hoorde ik dat Stadsring51 intussen ook een saneringskrediet aanbiedt. Waarom heb ik dat niet, dacht ik. Gelukkig gingen alle schuldeisers akkoord. In augustus 2020 werd de schuldregeling omgezet in een saneringskrediet.

Ik heb nu nog maar één schuldeiser, voor mij een stuk overzichtelijker. En heb ik een meevaller, dan mag ik dat geld zelf houden. Ook mag ik versneld aflossen. Dus ik denk dat ik deze zomer met mijn vakantiegeld in één keer het laatste deel afbetaal. Dan is het maar klaar.

Van de € 14.800 schuld heb ik straks 10 procent betaald. Kijk, als iemand moedwillig schulden maakt, dan mag ‘ie er van mij voor bloeden. Maar ik heb heel veel pech gehad, ik vind dat ik dit geluk verdien.

Bij Stadsring51 ben ik perfect geholpen. Maar het hangt óók van jou af. Ik leverde heel snel alle stukken aan. Blijf je afwachten, dan wordt het een lang traject. Je moet het uiteindelijk zelf doen.

Ik heb mijn les geleerd. Nooit meer zal ik enveloppes in de prullenbak gooien. En m’n dochter krijgt een goede financiële opvoeding. Ze krijgt elke keer centjes in een potje, zodat ze weet wat geld waard is. Zij is mijn drijfveer in alles wat ik doe.

Ik kijk positief naar de toekomst. Kansen krijg je niet, die moet je zelf creëren. Niets is onmogelijk. Ik stond op straat met een plastic tas met enveloppes en één onderbroek. Meer had ik niet. En kijk nu eens wat ik bereikt heb. Mijn vader had ongelijk. Als je een dubbeltje bent, moet je net zo lang doorgaan tot je een kwartje wordt.

*Naam uit privacyoverweging gefingeerd